biz hiç/artık yokken...

dün gece çok mutlu uyudum. karıncamla, yine bizden başka hiç kimsenin anlayamacağı o dünyanın kelimeleriyle anlaştık, o dünyanın zihniyetiyle düşündük, o dünyaya yine kendimizi kaptırıp gittik. çok güldük, o anda uydurduğumuz şeylere. uyumadan önce yatakta kahkaha atmak, gülmekten ölmek çok güzel bir şeydir. sonra, bir insanın, yanındaki insandan hiç sıkılmamasının ne güzel bir şey olduğunu düşündüm. kendine eş bir dünyada beraberken yalnız kalma ihtiyacı hissetmeyecek kadar rahat olmak gibi bir şey diye anlatabilirim ancak bu durumu. sonra karıncayla da paylaştım düşüncemi, katıldı bana, çok özel bir şey olduğunu söyledi bunun. sonra böyle mutlu işte, uykuya daldım. kısa bir süre sonra sıçrayarak uyandım, yavru bir köpeğin ağzında gördüm elimi, ısırmıyordu ama öyle tutuyordu elimi ağzında 'allah allah' diyerek döndüm, yeniden uyudum. sonra ne zaman gördüm ikinci rüyamı bilemiyorum ama dünyanın en garip düşüncesi ya da duygusu diyebileceğim bir şeyi yaşadığımı hissediyordum sabah. ben ölüydüm, daha doğrusu ölmüşüm, şu an benimle bugünü yaşayan herkes, geçmişi yaşayan herkes, geleceği yaşayacak herkes de ölmüş. yani çooook zaman geçmiş bizim devrimizden. dünya yine aynı dünya, ama biraz da değişik gibi sanki. bizden hiçbir şey kalmamıştı geriye, hiçbir iz yoktu. bir andı gördüğüm, yaşadığım, bir zaman dilimi, ama bizden çok sonra. biliyordum işte artık dünyanın benden sonra nasıl olacağını, ne kadar da kötü hiçbirimizden bir iz kalmaması. çok acıklı bir rüya. dünyadaki en acıklı rüyadır bence. öyle derin bir acı ki, bu dünyada ne kadar da geçici bir varlık olduğunu yaşayarak hissetmek. sabah kalkıcam, bu rüyaya sadece bir rüyaydı diycem ve günlük hayatın telaşına kapılıp bu duyguyu rafa kaldırıcam dediğimi şu an hatırladım. garip işte, anlatılamaz bir duygu. bunu yaşamak herkese nasip olmaz biliyorum ama neden ben herkes gibi sıradan rüyalar görmüyorum? nasılsa bu yazdıklarım da havada bir toz bile olmayacak, bir süre sonra. kısırdöngüye giriyorum işte, aklımı kaçıracak gibi oluyorum. acaba hangi marka cep telefonu alsam, bugün işe giderken ne giysem, otobüsle mi gitsem minibüsle mi taksiyle mi yoksa gibi sorularla unutmaya çalışıyorum benden sonrayı. ben oluveriyorum şimdideki. içimde bir saygı duruşu var benden öncekilere ve onların zamanlarına. saygı duruşumun ardından kadeh kaldırıyorum içimden, şu hayat keşke hiç yaşanmamış olsaydı demediğime hiç.