uzun zaman oldu, üzülmeyeli, sevinmeyeli, kavga etmeyeli, iki duyguyu birarada taşımayalı... uzun zaman oldu yaşamayalı. parmağıma iğne battı da yıllarca uyudum sanki. dinlendim ama artık, yoruldum uzanmaktan. kalkmak istiyorum, ağlamak, kalkmak istiyorum, yaşamak. kalkamıyorum, hala yorgunum. biri elimi tutsa da çekse diyorum bazen, hayır diyorum sonra kimseye ihtiyacım yok. tek başıma yapamamaktan korksam da, istemiyorum kimseyi. yükümü paylaşın sadece, taşımayın, isterseniz paylaşmayın. umrumda değil. umrumda. özlemişim çelişmeyi. kendime itiraf etmeyi. elinizi uzatmayın yine de siz, ne yapacağımı bilemiyorum. yakalasam bırakmasam? nazikçe reddetsem ama üzülmeyeceğimi bilsem... üzüleceğimi bilsem ama sizi üzmeyeceğimi bilsem...siz yine de uzatmayın elinizi. korkun siz de benim elime uzanmaktan. korkun benden ama kendinizden en çok. ya da korkmayın hiç bir şeyden. uzatın elinizi, belki korkularımızdan ayrılırız, beraber. en zoru hangisi? korkmak? cesaret göstermek? yaşamak? bilmem. ama ben yaşamadıklarımdan değil yaşadıklarımdan pişman olmayı seviyorum. uykuyu sevmiyorum.